ช่วงนี้ยุ่งมากๆเลยครับ เลยไม่ค่อยมีเวลามาอัพบล็อกสักเท่าไหร่นัก งานบ้านก็ต้องดูแลเองจนตอนนี้เป็นแจ๋วมือโปรไปแล้ว ใครอยากให้บ้านสะอาดเป็นระเบียบมาจ้างผมได้นะครับ งานประจำที่ทำก็ดีครับ same old same old บางทีการที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยก็ดีเหมือนกันนะครับ ทำงานเป็นคนหลังไมค์ไอ้การเปลี่ยนแปลงนี่หล่ะน่ากลัวมากกกกกกที่สุด ตัวผมเองก็ยังหาเรื่องยุ่งด้วยการไปรับปากเค้าว่าจะช่วยเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับอาหารที่ dailynews.co.th ถึงแม้จะเขียนแค่ 2 ครั้งต่อเดือนแต่ขอบอกว่ายุ่งมากเลยครับ กลัวจะทำออกมาไม่ดี กลัวคนอ่านจะไม่ชอบ กลัวจะหาวัตถุดิบที่น่าสนใจไม่ได้ กลัวตัวเองจะไม่มีวินัยในการส่งงานให้ทัน กลัวอ้วนเพราะต้องกินมากขึ้น กลัวไปหมดแต่เท่าที่ผ่านมาก็พอถูพอไถนะครับ ตามอ่านตามติและชมได้ที่ www.dailynews.co.th เซ็คชั่นวาไรตี้โซนและคลิกคำว่า "อาหาร" นะครับ

 

อ้อช่วงนี้เป็นบ้าอะไรไม่รู้ครับ มีอาการปวดหลังบริเวณบั้รเอวเลยไปถึงก้นกบ บางครั้งขยับตัวแทบไม่ได้ ยัง...ยังไม่แก่นะครับ อาจเป็นเพราะผมดัดจริตทำ stretching เกินขีดความสามารถตัวเองไปนิด คอก็เคล็ดเหมือนคนตกหมอน เซ็งจริงๆครับ

 

ว่าแต่จะเข้ามาอัพบล็อกให้บ่อยขึ้นนะครับ สัญญา...

โบเต๋รู้สึกถึงความผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงคุณครูคนสวยบอกกับเด็กนักเรียนหญิงให้พาโบเต๋ไปที่ห้องป.1/2   ไม่ทันที่โบเต๋จะพูดอะไรเด็กผู้หญิงคนนั้นก็วิ่งเข้ามาจับมือของโบเต๋แล้วจูงกึ่งลากไปตามทางเดิน เด็กผู้หญิงคนนี้แรงเยอะมากจนโบเต๋ไม่อยากเชื่อว่าจะมีใครในโรงเรียนกล้าพอที่จะแกล้งเธอได้

 

เมื่อมาถึงหน้าห้องป.1/2 เด็กผู้หญิงคนนั้นดันโบเต๋เข้าไปในห้องเรียน เด็กนักเรียนในห้องกว่า 10 คนต่างก็หยุดเล่นแล้วหันมามองโบเต๋ โบเต๋รู้สึกอึดอัดเพราะไม่เคยมีใครมองโบเต๋เป็นตาเดียวแบบนั้นมาก่อน เด็กผู้หญิงที่พาโบเต๋มาที่ห้องพูดขึ้นว่า "มาถึงแล้วก็หาที่นั่งสิ ยืนเฉยอยู่ได้"   โบเต๋ก้าวเท้าไปที่โต๊ะเรียนตัวข้างๆ แต่ก็ต้องชะงักเพราะเด็กผู้หญิงคนนั้นก็ตะโกนขึ้นว่า "นั่นโต๊ะของพลอยกับมด...เธอห้ามนั่ง"    โบเต๋เลยเดินไปที่โต๊ะเรียนทางซ้ายมือ กำลังจะวางกระเป๋าลงเด็กผู้หญิงคนนั้นก็พูดขึ้นอีกว่า "ประวิทย์กับวิทูรย์นั่นตรงนั้น...เธอนั่งไม่ได้"   โบเต๋รู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศรอบตัวมากขึ้นๆ ทุกทีจนคิดว่าน่าจะมีที่นั่งว่างเหลืออยู่บ้าง แล้วโบเต๋ก็เหลือบไปเห็นโต๊ะเรียนตัวเก่าตั้งอยู่ที่หลังห้องจึงตัดสินใจเดินไปที่โต๊ะเรียนตัวนั้นวางกระเป๋า แล้วนั่งบนเก้าอี้เล็กๆตัวนั้น

 

อึดใจใหญ่ๆผ่านไป เด็กนักเรียนชายคนหนึ่งเดินสลับกระโดดเข้ามาในห้อง แล้วเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะเรียนที่โบเต๋นั่งอยู่ เด็กผู้ชายคนนั้นจ้องโบเต๋เขม็ง ทุกอย่างในห้องดูเหมือนจะหยุดเคลื่อนไหว เสียงเด็กผู้หญิงที่พาโบเต๋มาที่ห้องพูดขึ้นว่า "เธอกำลังนั่งโต๊ะของกำพลตัวเหม็น"   โบเต๋ลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวนั้นทันที หยิบประเป๋านักเรียนแล้วรีบเดินออกจากห้อง โบเต๋ผ่านห้องโถงขนาดใหญ่พร้อมกับรู้สึกว่าทางเดินระหว่างห้อง ป.1/2 กับจุดที่คุณครูคนสวยยืนอยู่ช่างไกลกันมากเหลือเกิน โบเต๋หันกลับไปมองห้องป.1/2 อีกครั้งก็เห็นว่านักเรียนทุกคนในห้องนั้นเดินกึ่งวิ่งตามโบเต๋ออกมาด้วย

 

คุณครูคนสวยหันมามองโบเต๋พร้อมกับทำหน้าสงสัย และคุณครูเธอดูจะตกใจมากเพมื่อโบเต๋บอกกับเธอว่า "คุณครูครับ...ผมมาโรงเรียนผิดครับ"

 

(ยังมีต่อ)

เสียงแม่ตะโกนมาจากข้างล่างว่าทำไมสายป่านนี้แล้วโบเต๋ยังไม่ตื่นอีก สักพักแม่มายืนอยู่ที่ประตูหน้าห้องแล้วก็ตะโกนๆๆ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นบ่นๆๆ โบเต๋ไม่ชอบเวลาแม่บ่นเลยโดยเฉพาะตอนเช้าๆแบบนี้

"ทีกลางคืนไม่รู้จักหลับจักนอนดูเข้าไปไอ้การ์ตูนน่ะ ตื่นสายแบบนี้แล้วจะไปโรงเรียนทันไหมนี่"

 

แต่งตัวเสร็จโบเต๋ก็เดินสะลึมสะลือลงมาที่ชั้นล่าง แม่บอกกับโบเต๋ว่าวันนี้พี่เพชรที่อยู่บ้านถัดไปไม่มีเรียนเลยไม่มีคนไปส่งโบเต๋ โรงเรียนของโบเต๋อยู่ติดกับโรงเรียนของพี่เพชร แม่เลยวานให้พี่เพชรเดินไปส่งโบเต๋ที่โรงเรียนทุกเช้า แต่วันนี้แม่คงเป็นคนไปส่งโบเต๋ที่โรงเรียนเอง

 

"วันนี้ไปโรงเรียนเองนะลูก สายแล้ว...แม่จัดร้านไม่ทัน เดี๋ยวแม่เรียกรถไปส่งให้" แม่ส่งถุงขนมปังกับนมกล่องให้ก่อนจูงมือโบเต๋ข้ามถนนไปเรียกรถสามล้อ แม่บอกคนขับสามล้อว่าให้ไปส่งโบเต๋ที่โรงเรียนพร้อมกำชับว่า "ส่งน้องให้ถึงมือครูนะ" แล้วแม่ก็รีบข้ามถนนกลับไปจัดร้านเตรียมขายของ

 

ทุกครั้งที่นั่งรถสามล้อ แม่มักจะจับให้โบเต๋นั่งตรงกลางระหว่างคนขับกับแม่ซึ่งโบเต๋ไม่ชอบเลยเพราะโบเต๋ต้องนั่งอ้าขาคร่อมเกียร์ แต่วันนี้ที่นั่งข้างหน้าเป็นของโบเต๋คนเดียว ดีจัง.....   รถสามล้อแล่นตรงไปเรื่อยๆ จนถึงปากซอยแล้วก็เลี้ยวขวา โบเต๋หันไปมองพี่คนขับ รู้สึกอยากถามพี่คนขับว่าทำไมถึงเลี้ยวขวาเพราะทุกครั้งที่เดินไปโรงเรียนพี่เพชรจะพาโบเต๋เลี้ยวไปแต่ทางซ้าย  

 

โบเต๋หันไปมองพี่คนขับสามล้ออีกครั้งแล้วก็คิดได้ว่า "วันนี้นั่งรถไปโรงเรียนนี่นะ จะให้ไปทางเดียวกันกับทางที่เดินไปได้ยังไง" โบเต๋รู้สึกสบายมากที่ไม่ต้องเดินไปโรงเรียน สายลมเย็นๆ พัดผ่านหน้าต่างเข้ามา "เย็นดีจัง" โบเต๋คิด...แล้วก็ผล็อยหลับไป

 

"น้องๆ ตื่นได้แล้ว ถึงโรงเรียนแล้ว" เสียงพี่คนขับสามล้อดังมาจากข้างๆ ตัว โบเต๋เปิดประตูลงมายืนข้างๆรถ รู้สึกงัวเงีย งงๆ อยู่สักพักก็เริ่มสังเกตุได้ว่าโรงเรียนของโบเต๋เปลี่ยนไปเยอะมาก เมื่อวันศุกร์หลังคาโรงเรียนของโบเต๋ยังเป็นสีฟ้าแต่มาวันจันทร์นี้หลังคากลายเป็นสีน้ำตาลไปเสียแล้ว ด้านหน้าโรงเรียนก็ดูผิดไปจากเดิมมาก โบเต๋หันไปมองหน้าพี่คนขับสามล้อก็เห็นพี่เค้าพะยักเพยิดให้โบเต๋เดินเข้าไปในโรงเรียนเร็วๆ "ถึงโรงเรียนแล้ว ก็เดินเข้าไปสิ"

 

โบเต๋ก้าวเท้าเดินเข้าโรงเรียนไปแบบงงๆ หันไปมองรอบๆ ก็เห็นร่องรอยการก่อสร้างที่ยังไม่เสร็จอยู่หลายแห่ง "อ๋อ...มีคนมาซ่อมโรงเรียนนี่เอง" เมื่อเดินมาถึงบริเวณหน้าโถงขนาดใหญ่ คุณครูสาวสวยที่โบเต๋ไม่เคยเห็นก็ยิ้มให้อย่างใจดีแล้วถามว่า"อยู่ชั้นไหนจ๊ะ"  

 

"ป.1/2 คับ" โบเต๋ตอบพร้อมกับเริ่มรู้สึกแปลกๆอีกครั้ง ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อเด็กนักเรียนผู้หญิงคนหนึ่งก็วิ่งมาฟ้องกับคุณครูคนสวยว่าเธอถูกเพื่อนแกล้ง ความรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแบบแปลกๆ เริ่มมีมากขึ้นเมื่อโบเต๋สังเกตุเห็นลายปักบนเสื้อของเด็กนักเรียนหญิงคนนั้นไม่เหมือนกับบนเสื้อของโบเต๋

 

โบเต๋หันกลับไปที่หน้าประตูโรงเรียนอีกครั้ง ก็เห็นพี่คนขับถอยรถสามล้อออกจากประตูโรงเรียนแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ในสมองของโบเต๋มีภาพของแม่ลอยเข้ามาแล้วพูดว่า "ส่งน้องให้ถึงมือครูนะ"

เมื่อต้นปีที่แล้วผมตั้งใจว่าจะทำอะไรหลายอย่างให้สำเร็จเห็นผลเป็นรูปเป็นร่างภายในเวลา 1 ปีที่มี แต่พอคำนึงถึงความเป็นไปได้ที่จะไม่ทำให้ตัวเองต้องเหน็ดเหนื่อยเกินตัวจนเกิดอาการท้อถอย และเลิกทำไปในที่สุด ผมก็ได้ 1 ความฝัน 1 ความหวัง กับอีก1 ความตั้งใจที่จะต้องทำให้สำเร็จภายในระยะเวลา 365 วัน

 

1 ความฝัน คือการไปเที่ยวทะเลได้บ่อยๆ อย่างที่ใจอยาก จริงๆอยากไปทุกเดือนเลยครับแต่ด้วยเวลาที่มีจำกัดและกำลังทรัพย์ที่มีจำกัดยิ่งกว่า ผมเลยตั้งใจไว้ว่าถ้าจะได้ไปทะเลสัก 3 ครั้งเป็นอย่างน้อยก็น่าจะเป็นตัวเลขของการได้ใกล้ชิดกับธรรมชาติที่ไม่มากและไม่น้อยเกินไป

จากวันนั้นมาถึงวันนี้ ผมไปทะเลมาแล้ว 4 ครั้ง เสม็ด - ภูเก็ต - มันนอก+เสม็ด และเสม็ด (ทำไมไปเสม็ดบ่อยจังวะ)

 

 

1 ความหวัง คือหวังอยากมีตังส์เพิ่ม ตั้งใจเอาไว้ว่าจะเก็บเงินเข้าบัญชีปิดตาย (คือบัญชีที่ถ้าไม่จะเป็นจะตายจริงๆยังไงก็ไม่เบิกเงินออกมาใช้) เข้าไปอีกสักจำนวนหนึ่ง

มาจนถึงวันนี้ บัญชีนั้นยังคงปิดตาย ไม่มีการเบิกมาใช้ และยังไม่มีการฝากใส่เพิ่มเข้าไปอีกเลย (จริงๆ)

 

 

1 ความตั้งใจที่จะขอเป็นคนหุ่นดีสักครั้งหนึ่งในชีวิต ผมเพียรพยายามออกกำลังกายสม่ำเสมอมาตลอดทั้งปี ผ่านช่วงเวลา "ผอมไป"บ้าง  "อ้วนขึ้นเหรอ"บ้างในสายตาคนอื่นมาก็หลายครั้ง พุงไซส์ใหญ่ขนาด 33 ก็ลดลงมาเหลือ 31 ในวันนี้ สุขภาพแข็งแรงขึ้น ภูมิแพ้ที่เคยเป็นก็หายไป ไม่เคยเป็นหวัดเลยสักครั้งตลอด 1 ปี นับเป็นความสำเร็จของ 1 ความตั้งใจที่เพียรพยายามทำมาโดยตลอด

 

 

ตลอด 365 วันที่ผ่านไป ประสบการณ์จะเป็นตัวสอนว่า ความฝัน ความหวัง และความตั้งใจจะสำเร็จได้นั้น ก็ขึ้นอยู่กับความแน่วแน่ในสิ่งที่ทำ หากแน่วแน่แล้วเหนื่อยก็พักๆมันซะบ้าง พอหายเหนื่อยแล้วก็ค่อยกลับมาแน่วแน่กับมันใหม่ และหากว่าทำแล้วสำเร็จผลที่เกิดขึ้นก็ถือเป็นรางวัลแห่งความตั้งใจ แต่หากไม่เกิดผลตามที่คาดก็คิดซะว่า "ไม่เป็นไร" หรือไม่ก็ "ช่างมัน" เพราะบางทีความสุขอาจไม่ได้อยู่ที่ "ผล"ของการลงมือทำ หากแต่อยู่ที่เรา "ได้ทำ" มันแล้วต่างหาก

 

 

2549 ปีนี้ ผมยังคงมี 1 ความฝัน  1 ความหวัง  1 ความตั้งใจ  กับอีก 1 สิ่งต้องทำ

 

1 ความฝัน ที่ยังคงอยากไปทะเล ทะเลภาคใต้ที่ไม่เคยได้ไป น้องกระบี่ พี่ลันตา อาสิมิลัน เราคงได้สังสรรค์กันสักวันหนึ่งในปีนี้นะครับ

 

1 ความหวัง ที่จะลดจำนวนเงินต้นในบัญชีเงินกู้ผ่อนบ้าน ให้ลดลงมากที่สุดเท่าที่จะสามารถลดได้

 

1 ความตั้งใจที่อยากให้พุงกะทิไซส์ 31 ลดลงอีกสักนิด เหลือแค่ 28 นิ้ว ผมไม่ได้ขอมากไปใช่ไหม

 

1 สิ่งต้องทำ ผมต้องเรียนรู้ที่จะหัดรักตัวเองให้เป็น คิดถึงคนอื่น(คนที่ไม่เคยคิดถึงผม)ให้น้อยลง อย่างที่บอกคุณไปนั่นล่ะครับ ผมเรียนรู้ที่จะรักตัวเองได้สำเร็จหรือไม่อาจไม่ใช่สิ่งสำคัญ เพราะที่สำคัญกว่าคือการที่ผมได้ลองทำ ได้ลองรักตัวเองให้เป็นแล้วต่างหาก

 

06-321-xxxx   Hi, how was your day?  I am on the way to see Noel at the Emporium

01-866-xxxx   Really? a friend invited me to go there, same same 10 pm, right?

 

 

06-321-xxxx   Should I change to see somewhere else?  It must be strange to me.

01-866-xxxx   Why?  No.  If a problem, will not go.

 

 

06-321-xxxx   Never mind me!

01-866-xxxx   I will change, you go.  When I get to Emporium, will talk 2 my friend.  Make different plans

                        if not buy tickets.  No problem.

 

 

06-321-xxxx   I didn't mean to make it a big deal, I feel really bad now.  Pls don't change.          

                        I baught ticket already.  Really Sorry

01-866-xxxx   Ok, please don't feel uncomfortable.  Just a friend, like your friends  na.

 

 

In Movie Theatre

 

01-866-xxxx    

06-321-xxxx   Hi

 

 

After The Movie

 

01-866-xxxx   Hi, did you stay for a movie?  I don't see u.

06-321-xxxx   Yes, I love it.  I can see this kind og movie more than once.  Sorry I left earlier.

                        Gotta take a last BTS.

01-866-xxxx   Yes, I knew nothing about this movie.  It was so good.

 

 

06-321-xxxx   Night

01-866-xxxx   NIght na !

01-567-xxxx   Hi, I am lucky to know you.  I wish you a very happy Christmas na krub.

01-866-xxxx   Thank you A, but I'm the one whose lucky to know you.  May all your dreams come true in 2006